Περιοδικό pop+rock, rock+roll τεύχος Νο 311 ( Ιούνιος 2005 ).
Συνέντευξη στον Δημήτρη Αργυρόπουλο.

To ότι υπήρξες μέλος των Ξύλινων Σπαθιών πώς πιστεύεις ότι θα επηρεάσει την προσωπική σου καριέρα;

  
  Η πορεία των Ξύλινων Σπαθιών ήταν ιδιαίτερα έντονη και με πολλές εκπλήξεις. Η εμπειρία που απέκτησα τόσο ως μουσικός, όσο και ως μέλος μιας ομάδας είναι σίγουρα μεγάλος πλούτος. Επίσης η σχεδόν άμεση ικανοποίηση κάποιων φιλοδοξιών και η εμφάνιση των “αυλοκολάκων” γύρω από το γκρουπ, μου φανέρωσαν γρήγορα έναν μεγάλο εχθρό, την κενοδοξία. Η απομυθοποίηση του ροκ τρόπου ζωής και φυσικά του εαυτού μου ήταν μάλλον το μεγαλύτερο όφελος. Πέρασα έντεκα χρόνια της ζωής μου με τα Ξύλινα Σπαθιά. Από τα είκοσι μου μέχρι τα τριανταένα. Πάντοτε υπήρχαν δυσκολίες και συγκρούσεις. Τα Ξύλινα Σπαθιά και η επιτυχία δε μου έφεραν τη χαρά. Αυτό όμως με ώθησε να ψάξω να τη βρω.

 
Γιατί διαλύθηκαν τα Ξύλινα Σπαθιά; Μήπως νιώσατε ότι θα επέλθει μια καμπή του ελληνόφωνου rock (όπως και έγινε) και θέλατε να τελειώσετε ως γκρουπ, πριν αυτή σας επηρεάσει;

 
  Δε νομίζω ότι η επιτυχία του σχήματος οφειλόταν στην άνθηση της ελληνόφωνης rock σκηνής. Αντίθετα, πιστεύω ότι η επιτυχημένη, δημιουργικά, πορεία κάποιων συγκροτημάτων σε συνδυασμό με το κατάλληλο κλίμα της εποχής, οδήγησε στην εμπορική τους επιτυχία. Οι λόγοι αυτοί έγιναν αιτία για τη δημιουργία της σκηνής της δεκαετίας του ’90 (η οποία δεν έχει καμιά σχέση με τις προηγούμενες προσπάθειες). Όταν ένα γκρουπ ή ένας καλλιτέχνης έχει προσωπικότητα και ύφος, δεν ασχολείται με σκηνές. Έχει την προσωπική του πορεία.  

To γεγονός ότι ο Παύλος Παυλίδης, o Γιάννης Μήτσης, αλλά και εσύ κυκλοφορήσατε προσωπικούς δίσκους, έπαιξε ρόλο στη διάλυση του γκρουπ;

 
  Στις αρχές του 2000 κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός μου δίσκος, “Μια βόλτα”. Το “Φωτιά βάζω στην πόλη μου” κυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου του 2005. Η διάλυση των Ξύλινων Σπαθιών (Δεκέμβριος 2003) συνετέλεσε στο να επικεντρωθώ στη δημιουργία αυτού του δίσκου. Το ίδιο έγινε και στην περίπτωση του Μήτση. Ο Παύλος πάλι αποφάσισε ότι για να ανοίξει ο κύκλος της προσωπικής του πορείας έπρεπε να κλείσει ο κύκλος των Σπαθιών.

 
Νιώσατε ποτέ ότι εκπληρώσατε τους στόχους σας;

 
Δούλευα πολύ όσο ήμουνα στα Ξύλινα Σπαθιά, και τώρα ακόμα περισσότερο. Προσπαθούσα να εξελίσσομαι, να έχω κάτι να προτείνω. Έτσι, αισθανόμουν τις πιο πολλές φορές ικανοποιημένος. Έμαθα γρήγορα να ξεπερνώ τα λάθη πάνω στη σκηνή. Δέχτηκα ότι είναι αναμενόμενα. Το λάθος μπορεί να γίνει αφορμή για κάτι απροσδόκητα καλό.

 
Πώς και δεν προσχώρησες σε κάποιο συγκρότημα, μετά τη διάλυση των Ξύλινων Σπαθιών;

  
Ούτε καν το σκέφτηκα. Είχα διάθεση να δημιουργήσω και να εκθέσω την προσωπική μου άποψη. Στα Ξύλινα Σπαθιά συνέθετα πάνω σε κάτι που ήδη υπήρχε. Το ίδιο συνέβαινε με τις ατμόσφαιρες που έφτιαχνα και με την κατασκευή των ήχων. Όλα ήταν σε σχέση με κάποια ακόρντα, μια μελωδία, το ρυθμό, το στίχο κ.τ.λ. Η δύναμη ενός γκρουπ έχει να κάνει με το πόσο εναρμονισμένα μπορεί το κάθε μέλος να προτείνει μουσικά την άποψη του. Μετά τη διάλυση των Σπαθιών, η έμπνευση δε μου άφησε και πολλά περιθώρια αναζήτησης.

  
Για πολλά χρόνια υπήρξες “απλά” μουσικός σε ένα συγκρότημα. Πόσο εύκολο είναι για σένα να βγεις στο προσκήνιο και να ερμηνεύσεις ο ίδιος τα κομμάτια σου;

 
Να σου πω την αλήθεια, τίποτα δε μου φαίνεται εύκολο σ’ αυτή τη ζωή. Πρέπει όμως να κάνω τα πράγματα που πρέπει. Όσα μου δίνουν θάρρος, είναι πολύ πιο δυνατά από αυτά που ζητούν να μ’ απελπίσουν.

  
Πόσο κοντά πιστεύεις ότι είναι η μουσική που γράφεις με αυτή των Ξύλινων Σπαθιών;

 
Το κάθε μέλος των Ξύλινων Σπαθιών έβαζε σε κάθε κομμάτι τη σφραγίδα του. Έτσι, τόσο οι ήχοι των συνθεσάιζερ όσο και τα θέματα που συνέθεσα, έπαιξαν το ρόλο τους ώστε να ακούγεται ο ήχος του γκρουπ ιδιαίτερος. Σύμφωνα με τα παραπάνω, ομοιότητες υπάρχουν. Δε νομίζω όμως ότι η μουσική που γράφω μοιάζει με αυτή των Ξύλινων Σπαθιών, ούτε σαν ύφος ούτε σαν δομή. Ακόμα περισσότερο, όμως, διαφέρει ο στίχος.

 
Η ενορχήστρωση στα κομμάτια σου βασίζεται κυρίως στα συνθεσάιζερ και μόνο σε μερικά από αυτά υπάρχουν ντραμς, κιθάρα ή μπάσο. Γιατί έγινε αυτό;

 
Σε αυτού του είδους τις μουσικές (pop, rock, electronica κ.λ.π.) η ενορχήστρωση είναι σύνθεση. Μάλλον σε όλα τα είδη της μουσικής. Στην κλασική μουσική, για παράδειγμα, είναι σπανιότατο να γράψει το ρόλο ενός οργάνου άλλος από τον συνθέτη. Όλο το έργο είναι η σύνθεση. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, ο όρος διασκευή ονομάστηκε ενορχήστρωση. Αυτό που πολύ συχνά συμβαίνει πλέον, είναι να μη θεωρούνται σύνθεση, μουσικά μέρη που χαρακτηρίζουν ένα κομμάτι και το κάνουν να ξεχωρίζει από τα όμοιά του. Η σύνθεση λοιπόν της μουσικής “μου”, εξαρτάται από την έμπνευση. Η έμπνευση φέρνει όλο το έργο. Επομένως, αυτή είναι για μένα το κριτήριο επιλογής των στοιχείων που συνθέτουν ένα κομμάτι.

  
Ποιες είναι οι επιρροές σου;

 
Σπούδασα κλασική μουσική και έπαιξα από hardcore μέχρι pop. Αφιέρωσα πολύ χρόνο στην κατασκευή ήχων με συνθεσάιζερ και στη μελέτη των ρυθμών. Με επηρέασε η modal προσέγγιση ανάπτυξης. Μελέτησα την αίσθηση που μεταδίδει το κάθε στιλ και τον τρόπο με τον οποίο το καταφέρνει. Ποτέ δεν με ενδιέφερε να αντιγράψω κάποιο ύφος. Ήθελα να δημιουργώ.

 
To πρώτο κομμάτι του δίσκου σου, που είναι και το ομώνυμο, έχει τίτλο “Φωτιά βάζω στην πόλη μου”. Αναφέρεσαι στη Θεσσαλονίκη όπου ζεις και γιατί θες να βάλεις φωτιά;

 
Αναφέρομαι σε μια πόλη εσωτερική. Σε αυτήν που πάντα μας ακολουθεί. Ακόμα και όταν καίγεται, ζητά να αναστηθεί. Είναι το δικό μας κατεστημένο, το μόνο που πραγματικά μας εμποδίζει ακίνητοι να προχωράμε.

 
Στο “Ψεύτικοι Δρόμοι” ασκείς έντονη κριτική στα μη “αληθινά” πράγματα που κυριαρχούν στις μέρες μας…

 
Το κύριο χαρακτηριστικό του σύγχρονου τρόπου ζωής είναι το “φαίνεσθαι”. Η υποκρισία και το ψέμα θριαμβεύουν στη ζωή μας. Είδα ανθρώπους να κατακρίνουν τις εξουσίες και να μη δέχονται τους νόμους, ενώ στο μικροπεριβάλλον τους έκαναν ό,τι μπορούσαν για να νιώθουν αρχηγοί. Επίσης είδα -και ακόμα βλέπω- τους ίδιους ανθρώπους, όταν πρόκειται για τα δικαιώματά τους, με μεγάλη ευκολία να επικαλούνται τους νόμους και το κράτος. Παρατηρώ ότι ο κόσμος ενσυνείδητα κρύβεται πίσω από μια επίπλαστη έννοια της αλήθειας. Εννοώ την υποκειμενικότητα που της δίνεται, ανάλογα με το προσωπικό συμφέρον του καθενός.

  
Τέλος, σχεδιάζεις στο άμεσο μέλλον να παρουσιάσεις live το άλμπουμ σου;

 
Ναι, στις 3 Ιουνίου θα παρουσιάσω μαζί με τους Μανώλη Τριχάκη και Ηλία Αϋφαντή, στο Ξυλουργείο του Μύλου (στη Θεσσαλονίκη), τα κομμάτια αυτού του δίσκου, καθώς και όσα δεν συμπεριλήφθηκαν σ’ αυτόν.