Περιοδικό city 231 ( τεύχος 225, Θεσσαλονίκη 20-26 Ιανουαρίου 2006 ).
Συνέντευξη στο Χρήστο Μιχαλέρη.

Μετά τον Γιάννη Μήτση και τον Παύλο Παυλίδη, άλλο ένα «Ξύλινο Σπαθί», ο Βασίλης Γκουνταρούλης μπαίνει στον αγώνα της προσωπικής δισκογραφίας...

  
  Η σχέση μου με την έκφραση και τη δημιουργία δεν έχει κάποιο λόγο να διακοπεί. Με χαρά, λοιπόν, μα και με κάποια επιφύλαξη, προτείνω τον καρπό αυτής της σχέσης σε όποιον επιθυμεί.

  
Το ότι διαχειρίζεσαι πλέον μόνον εσύ τη μουσική σου, τι συναισθήματα σου δημιουργεί;

  
  Υπάρχει μουσική και αισθητική συμφωνία. Ήταν πάντως πρόκληση η μουσική συνύπαρξη και η κοινή δημιουργία με τα «Ξύλινα Σπαθιά», όταν υπήρχε από όλα τα μέλη η ανάλογη διάθεση. Ενδιαφέρον είχε και η εξέλιξη των σχέσεων, η διατήρηση της προσωπικής ισορροπίας και η εναρμόνιση με την ομάδα.  

Η συμμετοχή σου στα «Ξύλινα Σπαθιά» κάνει τα πράγματα πιο εύκολα για σένα;

  
  Ναι, με λύτρωσε από την επιθυμία της επιτυχίας, του πλούτου και της δόξας, αφού διαπίστωσα στην πράξη ότι δεν έχουν καμία σχέση με τη χαρά. Είναι μεγάλη απελευθέρωση και προσδίδει χάρη να μην έχεις ανάγκη να αποδείξεις ότι αξίζεις και να δουλεύεις χωρίς να σκέφτεσαι τις υλικές απολαβές. Το έργο έχει την ιδιότητα να αιχμαλωτίζει και να ακτινοβολεί την ψυχική διάθεση του δημιουργού του. Μουσικά, μου χάρισε μεγάλη εμπειρία που εύχομαι να αποβεί χρήσιμη.

 
Πώς εξελίσσεται η κυκλοφορία του δεύτερου προσωπικού σου δίσκου «Φωτιά βάζω στην πόλη μου» που κυκλοφόρησε πριν από ένα χρόνο περίπου;

  
Ο δίσκος αυτός εμπεριέχει πολλά νοήματα και χρειάστηκε πολλή δουλειά, για να προκύψει το τελικό αποτέλεσμα. Απαιτεί χρόνο από τον ακροατή για να τον ανακαλύψει. Οι στίχοι ακούγονται απλοί, ζητούν όμως την εμβάθυνση στις φράσεις, στις λέξεις. Ζητούν να αναρωτηθεί ο ακροατής για ποιο λόγο έχουν ειπωθεί. Η μουσική έχει προοπτική, είναι ένα κάλεσμα στο είναι της. Έρχεται, σου δίνει το χέρι, θέλει να σε ξεναγήσει στις κοιλάδες της, στα κύματα και στο βυθό της. Επιτυχία αυτού του δίσκου θα είναι να αγγίξει τις καρδιές των ακροατών του.

 
Γιατί όμως βάζεις «φωτιά» στην πόλη σου;

  
Η «πόλη» είναι ο εσωτερικός μου εαυτός, οι συνήθειες, ο τρόπος ζωής. Ποτίζεται από το περιβάλλον και τις συναναστροφές. Θέλει να καλύψει με τσιμέντο και μπετόν το χώμα που αναπνέει. Να παγιώσει το είναι στη στειρότητα της καθημερινότητας και του συμβιβασμού με το τετριμμένο και εφήμερο. Ο τρόπος ζωής κοινωνικά, πολιτικά, αισθητικά, πολιτιστικά και ηθικά, δεν με εκφράζει. Θέλω να πολιτεύομαι τα υψηλά.

 
Στην τελική διαμόρφωση του ύφους, του στιλ των μουσικών σου, από την ατμόσφαιρα, την ενορχήστρωση μέχρι και το είδος του ρυθμού, ποιοι παράγοντες έπαιξαν ρόλο;

  
Η μουσική εξυπηρέτησε τα νοήματα. Είναι γλώσσα, ταίρι που συμφωνεί, μα το δηλώνει με τη στάση της, χωρίς να διακόπτει από σεβασμό το λόγο του αγαπημένου της.

  
Σήμερα όμως οι αγαπημένοι αυτοί, όλο και περισσότερο, δεν δείχνουν πάντα τον απαιτούμενο σεβασμό προς εκείνη...

  
Είναι αλήθεια ότι η ευγένεια δεν εκτιμάται ιδιαίτερα στις μέρες μας ή μάλλον σπάνια συναντάει το πνευματικό επίπεδο που θα την σεβαστεί. Η έμπνευση φέρνει το λόγο, η έμπνευση φέρνει τη μουσική. Αν ο καλλιτέχνης μπορεί να διατηρεί τη νηφαλιότητά του κατά τη διάρκεια της συνεύρεσης μαζί της, το έργο θα είναι ολοκληρωμένο και αρμονικό.

 
Θα υπάρξει ποτέ στιγμή που θα νιώσεις ότι εκπλήρωσες τους στόχους σου;

 
Όσο κανείς πορεύεται με στόχο την τελειότητα, τόσο ανακαλύπτει τις αδυναμίες του. Θεωρώ όμως ότι η ανθρώπινη τελειότητα είναι ένας στόχος εφικτός.

 
Σε ποιες πόλεις έχεις βάλει «φωτιά» μέχρι τώρα και πώς σκοπεύεις να πορευτείς από εδώ και πέρα;

  
Παρίσι, Νέα Υόρκη, Ρώμη... αστειεύομαι... Ας φροντίσει ο καθένας τη δική του την ψυχή, για να έχει όλο και περισσότερο χώρο για τους άλλους, για να μεταδίδει το βλέμμα του ελπίδα και ο τρόπος της ζωής του να θυμίζει ότι ο λόγος της ύπαρξής μας δεν είναι η ματαιότητα.

  
Με ποιον συνάδελφό σου θα ήθελες να βρεθείς μαζί του σε μια μουσική σκηνή;

  
Με τον Χατζηαβάτη! Πάλι αστειεύομαι... Δεν είμαι αρνητικός σε μια σοβαρή και ουσιαστική συνεργασία. Υπάρχουν, ευτυχώς, αρκετοί αξιόλογοι μουσικοί στην Ελλάδα.

 
Την Παρασκευή 20 του Γενάρη εμφανίζεσαι σε μια από τις πιο ιστορικές μουσικές σκηνές της πόλης, το «Λιόγερμα». Ποιοι θα είναι μαζί σου και τι θα περιλαμβάνει το πρόγραμμα;

  
Ο Μανώλης Τριχάκης (« Proxies», «Μπλε») και ο Ηλίας Αϋφαντής είναι εδώ και τρία περίπου χρόνια συνεργάτες μου σε αυτήν την προσπάθεια. Δουλέψαμε σκληρά και με χαρά θα παρουσιάσουμε στη σκηνή του «Λιόγερμα» το «Φωτιά βάζω στην πόλη μου» αλλά και καινούργιο και παλαιότερο ακυκλοφόρητο υλικό. Επίσης, για πρώτη φορά θα συνοδεύσουν την εμφάνισή μας background projection - βίντεο προβολές.



  


 
  Περιοδικό pop+rock, rock+roll τεύχος Νο 311 ( Ιούνιος 2005 ).
Συνέντευξη στον Δημήτρη Αργυρόπουλο.